متن کامل شعر کوتاه عاشقانه و زیبای لیلی و مجنون از نظامی گنجوی

شعر لیلی و مجنون یکی از مجموعه شعر های عاشقانه نظامی گنجوی می باشد که در وصف عشق لیلی و مجنون سروده شده است.

شعر کامل او در غم یار و یار ازو دور دل پرغم و غمگسار از او دور
شعر کامل او در غم یار و یار ازو دور دل پرغم و غمگسار از او دور

در ادامه این مقاله متن کامل شعر عاشقانه لیلی و مجنون را برای شما ارائه کرده ایم. با پرشین استار همراه باشید؛

هر روز که صبح بردمیدی یوسف رخ مشرقی رسیدی

کردی فلک ترنج پیکر ریحانی او ترنجی از زر

لیلی ز سر ترنج بازی کردی ز زنخ ترنج سازی

زان تازه ترنج نو رسیده نظاره ترنج کف بریده

چون بر کف او ترنج دیدند از عشق چو نار می‌کفیدند

شد قیس به جلوه‌گاه غنجش نارنج رخ از غم ترنجش

برده ز دماغ دوستان رنج خوشبویی آن ترنج و نارنج

چون یک چندی براین برآمد افغان ز دو نازنین برآمد

عشق آمد و کرد خانه خالی برداشته تیغ لاابالی

غم داد و دل از کنارشان برد وز دل شدگی قرارشان برد

زان دل که به یکدیگر نهادند در معرض گفتگو فتادند

این پرده دریده شد ز هر سوی وان راز شنیده شد به هر کوی

زین قصه که محکم آیتی بود در هر دهنی حکایتی بود

کردند بسی به هم مدارا تا راز نگردد آشکارا

بند سر نافه گرچه خشک است بوی خوش او گوای مشک است

یاری که ز عاشقی خبر داشت برقع ز جمال خویش برداشت

کردند شکیب تا بکوشند وان عشق برهنه را بپوشند

در عشق شکیب کی کند سود خورشید به گل نشاید اندود

چشمی به هزار غمزه غماز در پرده نهفته چون بود راز

زلفی به هزار حلقه زنجیر جز شیفته دل شدن چه تدبیر

زان پس چو به عقل پیش دیدند دزدیده به روی خویش دیدند

چون شیفته گشت قیس را کار در چنبر عشق شد گرفتار

از عشق جمال آن دلارام نگرفت هیچ منزل آرام

در صحبت آن نگار زیبا می‌ بود ولیک ناشکیبا

یکباره دلش ز پا درافتاد هم خیک درید و هم خر افتاد

و آنان که نیوفتاده بودند مجنون لقبش نهاده بودند

او نیز به وجه بینوائی می‌ داد بر این سخن گوائی

از بس که سخن به طعنه گفتند از شیفته ماه نو نهفتند

از بس که چو سگ زبان کشیدند ز آهو بره سبزه را بریدند

لیلی چون بریده شد ز مجنون می‌ریخت ز دیده در مکنون

مجنون چو ندید روی لیلی از هر مژه‌ ای گشاد سیلی

می‌ گشت به گرد کوی و بازار در دیده سرشک و در دل آزار

می‌ گفت سرود های کاری می‌ خواند چو عاشقان به زاری

او می‌ شد و می‌ زدند هرکس مجنون مجنون ز پیش و از پس

او نیز فسار سست می‌ کرد دیوانگیی درست می‌کرد

می‌ راند خری به گردن خرد خر رفت و به عاقبت رسن برد

دل را به دو نیم کرد چون ناز تا دل به دو نیم خواندش یار

کوشید که راز دل بپوشد با آتش دل که باز کوشد

خون جگرش به رخ برآمد از دل بگذشت و بر سر آمد

او در غم یار و یار ازو دور دل پرغم و غمگسار از او دور

” شاعر : نظامی گنجوی

در ادامه بخوانید : شعر عاشقانه کوتاه